La Nouvelle Vague — το σημαντικότερο γεγονός στην ιστορία του γαλλικού κινηματογράφου, και ίσως του παγκόσμιου κινηματογράφου, αν κρίνουμε από τις αμέτρητες αναφορές στα μανιφέστα του Godard, του Truffaut και των ομότεχνών τους στο έργο σκηνοθετών από τον Scorsese έως τον Marlen Khutsiev. Ή μήπως ήταν απλώς ένας περαστικός «αφρός των ημερών», άλλη μία γενεαλογική επανάσταση στη δεύτερη μεταπολεμική δεκαετία;
Η πολιτιστική επανάσταση της δεκαετίας του 1960 είχε περισσότερους προδρόμους ή ακόλουθους; Ποιοι πρέπει να αποκαλούνται «νονές» των νεαρών, τολμηρών κριτικών που έγιναν δημιουργοί: ο Jean-Pierre Melville, ο André Bazin, ο Henri Langlois; Ή η Nouvelle Vague δεν θα είχε αναδυθεί χωρίς την Brigitte Bardot, που καθόρισε τον ρυθμό της στο And God Created Woman;
Η Jean Seberg και ο Jean-Paul Belmondo να περιπατούν στη λεωφόρο Champs-Élysées στο À bout de souffle, ο Jean-Pierre Léaud να προσπαθεί να ξεφύγει από τους διαρκώς δυσαρεστημένους γονείς του στο The 400 Blows — αθάνατες εικόνες μιας εποχής που χάθηκε και που εξακολουθούν να εμπνέουν νέους σκηνοθέτες, που μυστικά ελπίζουν να επαναλάβουν την επιτυχία των «young Turks» που άλλαξαν για πάντα «την πιο σημαντική των τεχνών».
Κι όμως, φαίνεται πως ο κινηματογράφος πια δεν ενδιαφέρει σχεδόν κανέναν — εκτός από σινεφίλ όπως ο Richard Linklater, που ανασυνέθεσε εκείνη τη λαμπρή δεκαετία στην ταινία-φόρο τιμής του The New Wave.
