Zinaida Pronchenko - Η Νουβέλ Βαγκ

La Nouvelle Vague - το πιο σημαντικό γεγονός στην ιστορία του γαλλικού κινηματογράφου, και ίσως του παγκόσμιου κινηματογράφου, αν κρίνουμε από τις αμέτρητες αναφορές στα μανιφέστα του Godard, του Truffaut και των συνομηλίκων τους στο έργο σκηνοθετών από τον Scorsese έως τον Marlen Khutsiev. Ή μήπως ήταν απλώς ένας στιγμιαίος «αφρός των ημερών», ακόμη μια γενεαλογική επανάσταση στη δεύτερη μεταπολεμική δεκαετία;

Η πολιτιστική επανάσταση της δεκαετίας του 1960 είχε περισσότερους προδρόμους ή ακολούθους; Ποιοι θα έπρεπε να ονομαστούν «νοντοί» των νέων, τολμηρών κριτικών που έγιναν σκηνοθέτες: Jean-Pierre Melville, André Bazin, Henri Langlois; Ή μήπως η Nouvelle Vague δεν θα είχε εμφανιστεί χωρίς τη Brigitte Bardot, που όρισε τον ρυθμό της στο And God Created Woman;

Η Jean Seberg και ο Jean-Paul Belmondo να περπατούν στα Σαμπ-Ελιζέ στο Breathless, ο Jean-Pierre Léaud να προσπαθεί να ξεφύγει από τους διαρκώς δυσαρεστημένους γονείς του στο The 400 Blows - αθάνατες εικόνες μιας χαμένης εποχής που εξακολουθούν να εμπνέουν σκηνοθέτες ντεμπούτου, με μυστική ελπίδα να επαναλάβουν την επιτυχία των «young Turks» που άλλαξαν για πάντα «την πιο σημαντική των τεχνών».

Και όμως, φαίνεται ότι ο κινηματογράφος δεν ενδιαφέρει πια σχεδόν κανέναν - εκτός από σινεφίλ όπως ο Richard Linklater, που ανασυνέθεσε εκείνη την ένδοξη δεκαετία στην ταινία-φόρο τιμής του The New Wave.