Σχετικά με τη Διάλεξη
Για μεγάλο διάστημα πίστευαν ότι μετά από αιώνες «σκοτεινού» Μεσαίωνα γεμάτου δεισιδαιμονίες, οι ευρωπαίοι λόγιοι από τον 15ο αιώνα και μετά άρχισαν να εξερευνούν νέες μορφές πνευματικής έρευνας. Συνδεόμενο με την «διαφωτισμένη», ανθρωποκεντρική Αναγέννηση, αυτό το κίνημα έγινε γνωστό ως Επιστημονική Επανάσταση. Με μια πρώτη ματιά, ακόμη και η χρονολογία φαίνεται να επιβεβαιώνει αυτή τη στροφή: δύο από τα σημαντικότερα έργα στην ιστορία της επιστήμης - το On the Revolutions of the Celestial Spheres του Nicolaus Copernicus και το On the Structure of the Human Body του Andreas Vesalius - εκδόθηκαν την ίδια χρονιά (1543), σηματοδοτώντας μια απότομη στροφή από τη μεσαιωνική φυσική φιλοσοφία προς τις «ορθολογικές» επιστήμες της πρώιμης νεωτερικής εποχής.
Η διάλεξη αυτή αμφισβητεί την παραδοσιακή αυτή άποψη. Θα δούμε ότι σχεδόν όλοι οι «πατέρες» της Επιστημονικής Επανάστασης ασχολούνταν σε βάθος με ό,τι σήμερα θα αποκαλούσαμε μαγεία ή αποκρυφισμό - ιδιαίτερα αστρολογία και αλχημεία. Οι επιστημονικές τους επιδιώξεις συχνά δεν καθοδηγούνταν από αναζήτηση μαθηματικής ακρίβειας, αλλά από την επιθυμία να αποκαλύψουν την κρυμμένη αρμονία του σύμπαντος, αόρατη στους μη μυημένους. Χρησιμοποιώντας την αστρονομία και την αστρολογία ως παραδείγματα, θα εξερευνήσουμε πώς οι στοχαστές της πρώιμης νεωτερικότητας επιδίωξαν αυτόν τον στόχο - και ποιες πνευματικές και πολιτιστικές συνέπειες προκάλεσαν οι προσπάθειές τους.